فصل چهارم وقايع سال 1308 شمسى با همه كوشش و جديتى كه امير احمدى براى تأمين امنيت و آرامش در لرستان به كار برد باز هم در اين سال دستجاتى از هرايل و طايفه در همه‌جا مشغول ياغيگرى بوده و سلب آسايش از مردم كرده بودند . على الخصوص ايل بيرانوند در سال 1308 با اردوهاى نظامى در زدوخورد بودند . رزم‌آرا در « جغرافياى نظامى لرستان » مىنويسد كه در مردادماه 1308 يك گردان نظامى ساخلو آبدانان پشتكوه موقع مراجعت به جايدر مورد تعقيب اشرار مير واقع و در تنگ « شيخ مكان صيمره » محاصره [ گرديدند ] و عده‌اى از جايدر به كمك آنان شتافته و در نتيجه از محاصره خارج [ شدند ] و به خرم‌آباد عزيمت نمودند « 1 » . در اين‌جا رزم‌آرا دچار اشتباه شده است زيرا افراد مزبور اصلا مربوط به طوايف مير نبوده و بلكه تيره‌هاى زيد على و ياراحمد و مصطفىوند و پيغمبرى و نقى بوده‌اند كه عموما از ايل بيرانوند مىباشند و قلعه شيخ مكان را محاصره كرده بودند . فرمانده اردو كه خود و نظاميان را در خطر ديده بود از عشاير بيرانوند يك شب مهلت خواسته بود كه فردا اسلحه و مهمات را به آنان تحويل دهد و عشاير هم [ از ] روى سادگى و [ نيز ] بىاطلاعى از فنون تازه جنگى با اين استهال موافقت كرده و با خيال راحت در خانه‌هاى خود كه نزديك قلعه بود به استراحت پرداختند و حتى در پاسخ چند نفر از اشخاص فهميده‌تر كه گفته

--> ( 1 ) . اصل : نموده‌اند .